پیرمردی تنها در مینه سوتا زندگی می کرد .او می خواست مزرعه سیب زمینی اش راشخم بزند اما این کار خیلی سختی بود .تنها پسرش که می توانست به او کمک کند در زندان بود پیرمرد نامه ای برای پسرش نوشت و وضعیت را برای او توضیح داد
پسرعزیزم من حال خوشی ندارم چون امسال نخواهم توانست سیب زمینی بکارم من نمی خواهم این مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت همیشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من برای کار مزرعه خیلی پیر شده ام. اگر تو اینجا بودی تمام مشکلات من حل می شد من می دانم که اگر تو اینجا بودی مزرعه را برای من شخم می زدی
دوستدار تو پدر

پیرمرد این تلگراف را دریافت کرد
پدر,به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام
۴ صبح فردا ۱۲ نفر از مأموران Fbi و افسران پلیس محلی دیده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اینکه اسلحه ای پیدا کنند

پیرمرد بهت زده نامه دیگری به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقی افتاده و میخواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد : پدر برو و سیب زمینى هایت را بکار، این بهترین کاری بود که از اینجا می توانستم برایت انجام بدهم

هیچ مانعی در دنیا وجود ندارد . اگر شما از اعماق قلبتان تصمیم به انجام کاری بگیرید می توانید آن را انجام بدهید

مانع ذهن است . نه اینکه شما یا یک فرد کجا هستید ....

قلب تو از جنس سنگ بود قلب من از جنس شیشه،

می دونم بى تو می میرم اما با تو هم نمى شه،

قلب تو معدن رنگ بود قلب من یه رنگ و ساده،

دنبال عشق تو بودم با همون پاى پیاده،

قلب تو قلب یه صیاد قلب من قلب پرنده

آخر بازى را باختم آخر هم شدى برنده،

به ستاره چشم مى دوختم تورو آرزو مى كردم،

تموم دنیام تو بودى توى این خزون سردم،

اما اشتباه مى كردم تو منو دوسم نداشتى،

میون این همه تردید تو منو تنها گذاشتى،

تو منو تنها  گذاشتى .... 

                                          در خنكاى پسین

                                          با دلی گم شده در خاطره ها

                                          در سكوتی كه بر از فریاد است

                                                             من تو را می خوانم ...

                                          می روم تا كه به صحرا برسم

                                          در خم كوچه باغی آرام

                                          لب جویی كه زلال می گذرد

                                                      لحظه ای می مانم

                                                             من تو را می خوانم ...

                                           دور از همهمه ى انسانها

                                           دل به اسرار بیابان دادم

                                           خنكی باد وزیدن دارد

                                           من و خورشید به هم می نگریم

                                           از پس سرخی دلتنگ غروب

                                                             من تو را می خوانم ......!

می تراوید آفتاب از بوته ها.

دیدمش در دشت های نم زده

مست اندوه تماشا, یار باد,

مویش افشان,گونه اش شبنم زده.

                                                                لاله اى دیدیم-لبخندی به دشت-

                                                                پرتویى در آب روشن ریخته.

                                                               او صدا را در شیار باد ریخت:

                                                               "جلوه اش با بوى خاك آمیخته"

رود,تابان بود و او موج صدا:

"خیره شد چشمان ما در رود وهم."

پرده روشن بود,او تاریك خواند:

"طرح ها در دست دارد دود وهم"

                                                               چشم من بر پیكرش افتاد,گفت:

                                                               "آفت پژمردگى نزدیك او."

                                                               دشت:دریاى تپش, آهنگ, نور.

                                                                سایه می زد خنده ی تاریك او.

                                                                           سهراب سپهرى ...